ارسطو در فنِ خطابه از تفاوتِ «بودن» و «بهنظر رسیدن» سخن میگفت؛ و انگار سازمانهای امروزی هنوز این درسِ کهن را نیاموختهاند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از انجمن روان شناسی اجتماعی ایران، نویسندگان باشگاه دانشجویی این انجمن با اشاره به مطلب بالا نوشتند:
«فراتحلیلی تازه، با مرور ۳۵ نمونهی پژوهشی، رابطهی میان صفتی بهنام «خودارائهگریِ اجتماعی» (self-monitoring) — یعنی مهارتِ فرد در تطبیقِ رفتار خود با اقتضای هر موقعیت — و ارزیابیِ عملکرد شغلی را کاویده است. نتیجه چندان چشمگیر نیست، اما معنادار است: این رابطه تنها زمانی دیده میشود که مدیر مستقیم نمره میدهد، نه آنجا که عملکرد با شاخصهای عینی و قابلسنجش اندازه گرفته میشود. بهزبانِ سادهتر: کسی که خوب میداند در هر اتاق چگونه بایستد، چگونه سخن بگوید، چه حالتی به چهره بگیرد، اغلب در ذهنِ ارزیاباش «کارمندِ بهتری» جلوه میکند — نه لزوماً به این دلیل که کارش را بهتر انجام میدهد، بلکه از آنرو که تصویرِ بهتری از خود میسازد. این یافته پرسشی کهن را با زبانِ آمار تکرار میکند: نظامهای ارزیابیِ ما، عملکرد را میسنجند یا هنرِ نمایش را؟»
۲۱۶۲۱۶
کد مطلب 2277268
-
گزینش سطحی به چه موضوعی توجه می کند؟ «بودن» یا «به نظر رسیدن»
-
چگونه عضو فرقه میشویم؟
-
چرخش بزرگ افلاطون از «جمهوری» تا «قوانین»/ چرا افلاطون برای طرح بحث هایش این همه شخصیت آفرید؟/دیالوگهای سقراطی بازنمایی استاد یا ابداع افلاطون؟